طرح چشمان تو در آینه مسحورت کرد

با زیبایی ات از فهم خودت دورت کرد

َ

آفرین ِ دگران، در تو حقیقت را کشت

حرف مردم کر و پندار خودت کورت کرد

َ

ساکت و ساده و پابندِ تواضع بودی

"دوستت دارم" ِ من بود که مغرورت کرد

َ

نمک شعر نمک گیر نکردت، اما

بیش از اندازه دلچسب شدن شورت کرد

َ

این جنایت همه بر گردن دیوان من است

که چرا هر غزلش این همه مشهورت کرد

هم، حال بدی یکسره دارم، تو نداریهم بغض در این حنجره دارم تو نداریَمن بافته ام از غم و دردی متراکمدر هر گره ای، صد گره دارم تو نداریَتکرارم و بیزارم ازین کارم و بسیارهی دایره در دایره دارم تو نداریَمن بی خبرم از تو و تو بی خبر از من سخت است که من دلهره دارم، تو نداری..! َاز پنجره رو به خیابان اتاقت آنقدر که من خاطره دارم تو نداری

ای بی خبر از حال من خسته ی دلتنگآیینه ام و حرص تو را میزنم ای سنگَاین پیرهن کهنه اگر کور شفا داداز برکت دستی است که انداخت بر او چنگَاز "شور بنان" تا "بت چین" شجریاندر فکر تو رد میشوم آهنگ به آهنگَبگذار سرم بر سر دوش تو بگریدآه این سربی پیکر برگشته ی از جنگَسر کن به فراقش که زلیخا، نمی ارزد وصلی که به دست آمده با حیله و نیرنگ